15 maja 2014

niezwykłe



Niezwykłe niby życie, z dniami i nocami niby zwykłymi. Z bezczelnie niby zwykłym krajobrazem za oknem.
Ze zwykłymi kapciami w szafce w przedpokoju. Małym, ciasnym przedpokoju. 
Ze zwykłym wazonem, z którego odpada żółta farba. Z sufitem, na którym są resztki jajka na twardo, bo kiedyś w garnku wybuchło.
Z chorymi członkami rodziny. 
Ze zdrowym nastawieniem do szczęścia. 
Niezwykłe niby dzieci, ze zwykłymi problemami. I tymi przy jajecznicy i tymi przy łóżku szpitalnym. 

Niezwykła niby kobieta, ze zwykłymi zmarszczkami wokół oczu. Z cerą zmęczoną i szarą. Z głową pełną zwykłych myśli i kręconych coraz mniej już włosów. 
Niezwykłe życie.
W zwykłym domu. A obiad przy najzwyklejszym stole. I dzieci bez skarpet na zimnej posadzce, najzwyczajniej. 

Wszystko, co niezwykłe i zwykłe dzieje się gdzieś głęboko w jej głowie. 

Wszystko co ma wartość i sens i wszystko co ma wymiar zmartwienia. 
Wszystko na co ona patrzy i co wzrokiem świadomie omija. 
Wszystko co jest na tak i na nie.
Wszystko co ją cieszy i martwi. Wszystko to. I dużo jeszcze więcej. Dzieje się w jej głowie.
I jest zwykłe i niezwykłe na tyle, 
na ile Ona sobie to wymyśli. 



Niezwykły zachód słońca na zwykłej ulicy













Zdjęcia nie zostały poddane żadnym obróbkom. To czysty, piękny, żółty zachód słońca.. w taki dzień jak dziś. 


iwona wisniewska



37 komentarzy:

  1. Ach Iwonko, Tak to Tylko Ty potrafisz :*

    OdpowiedzUsuń
  2. Uwielbiam te Twoje niezwykłe posty :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Cudnie , świetnie się czyta :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Bo wszystko jest w głowie... :),
    a to wszystko to WSPÓŁPRACA SERCA i DUSZY Z GŁOWĄ :),

    ...bo szczęście to stan ducha :)

    :*

    OdpowiedzUsuń
  5. bo Ona MA siłę... potrafisz być naprawdę bliska w tym pisaniu. pozdrawiam ciepło, zwyczajnie.

    OdpowiedzUsuń
  6. I to o mnie, o Tobie... I jeszcze wielu takich, co to potrafią tę niezwykłość zwykłego dnia odnaleźć. I to jest to czego szukam... bezustannie.
    Dziękuję...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To szukamy każdego dnia. Od rana do wieczora.

      Usuń
  7. O tej niezwykłości dnia codziennego zapominamy niestety w swoim życiu zwyczajnym takim, a żadna chwila się nie powtórzy. I w całym kosmosie każdy z nas jest taki jedyny, niezwykły w swojej zwyczajności... Ważne jest, żeby to w tej swojej głowie poukładać, żeby działo się w niej tak, jak powinno.

    OdpowiedzUsuń
  8. zawsze gdy oglądam Twojr zdjęcia podziwiam Cie za ten piękny dom i ogród. Twoja rodzina jest na pewno dumna z Ciebie, bo tworzysz dla nich te cuda.

    Rownie mądry jest ten post...

    OdpowiedzUsuń
  9. Tutaj tak na jesien najbardziej pojawiaja sie niezwykle zachody. Trudno przejsc kolo nich obojetnie. Maz nazywa to czerwonym wieczorem. Niekiedy to wyglada jak armageddon. Kazde zdjecie co sie zrobi jest sztuczne, mimo, ze tak serio wyglada to az trudno uwierzyc, ze sie nie przerabialo w fotoprogramie. Domyslam sie, ze wszyscy w tym czasie stoja przy oknie i ogladaja. To co przyroda potrafi wyczyniac to sie w glowie nie miesci. A my tez w zwyklym domu mieszkamy, bez zadnego szalu. Wrecz niestandardowo malym ;)
    Pozdrawiam Edyta

    OdpowiedzUsuń
  10. Iwono, mocno Cie ściskam, wiem że teraz pewnie taki koktajl uczuć w Tobie. Wyobrażam sobie Ciebie jak siedzisz w długiej sukience i piszesz piórem w jakimś pamiętniku, jakbym się przeniosła w czasie, jakbym styczność z bytem nie realnym miała, matko jak tak dalej pójdzie to te Twoje wpisy spowodują u mnie przerost wyobraźni co może zagrażać i tak wątłemu już zdrowiu psychicznemu. Ściskam jak cytrynę i idę wypić za twoje zdrowie siemię lniane buziak ogromniasty

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Co najmniej w 3 miejscach tego komentarza zaśmiałam się i co najmniej w 3 wzruszyłam... dziękuję M :)

      Usuń
  11. Uwielbiam Twoje posty, przeczytanie choć jednego zmienia nastawienie do dnia :) Ściskam mocno!
    Marysia

    OdpowiedzUsuń
  12. Zawsze jestem pod wrażeniem twoich wpisów, słów choć nie zawsze zostawiam po sobie ślad pod wpisem;) Piękne słowa...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. a ja zawsze Cię będę pamiętać, choć rzadko pozostawiasz ślad, bo dostałam od Ciebie jedno z pierwszych moich wyróżnień :):)

      Usuń
    2. Oj Iwonko, jak miło czyta sie takie słowa:-))))

      Usuń
  13. Czy myślałaś, Iwonko, żeby wydać te swoje słowa, w książce, po którą człowiek sięgnąłby wielokrotnie nawet, gdy nie byłoby zasięgu i neta i sprzętu pod ręką... Marzy mi się taka malutka książeczka do kieszeni - ale ona wcale nie byłaby taka malutka chyba ;)pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Książka już na ukończeniu :) tylko ciiiiii... i nie będzie taka malutka wcale ;))

      Usuń
  14. A u Ciebie Iwonko, jak zwykle, tak niezwykle całkiem... pozdrawiam ciepło.

    OdpowiedzUsuń
  15. Tak sobie myślę, nawet najbardziej zwykła rodzina ma takie przestrzenie w których staje się niezwykła, nawet jeśli dzieją się one w głowie, to nie jest pewne, że tylko w niej zostaną :-)
    A zdjęcia przepiękne :-) Czy to twoja okolica?
    Buziaki Iwona!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. moja ścisła okolica. widok z otwartych drzwi frontowych mojego domu :):)

      Usuń
  16. Ech piękno dnia codziennego :)

    OdpowiedzUsuń
  17. Jeśli coś wydaje się zwyczajne, gdzieś w głębi musi mieć przesłanie, mały element który burzy ten obraz zwyczajności nadając sens i pewną magiczną niezwykłość. ściskam.

    OdpowiedzUsuń
  18. Tak mnie ujęły zdjęcia, że postanowiłam nic więcej nie pisać.. i po prostu się pozachwycać..

    OdpowiedzUsuń
  19. Wszystko ma swój początek i koniec w nas, zwykłość, niezwykłość, szczęście czy jego brak
    Ściskam mocno Iwonko :)

    OdpowiedzUsuń
  20. Pięknie napisane:)
    pozdrawiam i zdrowia dla rodziny

    OdpowiedzUsuń
  21. a, ja zawsze uważałam , że tylko Polska ma swój niepowtarzalny krajobraz, ale Ty odnalazłaś swój piękny świat i jestem szczęśliwa ,że Ty znalazłaś piękno w obcym kraju, a teraz w Waszym, mama

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nawet więcej! Mam dwa kraje :) Jeden w sercu, a drugi pod stopami :)

      Usuń
  22. Kiedy jestesmy u rodziny meza, to mnie zawsze nachodza takie mysli, ze miejsce turystyczne, ze widoki zapieraja dech i zdjecvia jak widokowki, a dla mnie za kazdym razem to wlasnie zwykle-niezwykle.
    Te figi prosto z drzewa, kwitnace oliwki wielkosci domku i sniadanie na dworze, eh...
    Tak mnie z rana tu wzruszyc

    Iwonko jesli masz chwile i chec to zajrzyj www.berberowo.blogspot.com

    Buziaki!!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Boże ja nigdy nie widziałam oliwek kwitnących, oliwek zwisających z gałązek, fig na drzewie.. to musi być przecudowne miejsce :) Dziękuję za zaproszenie! Ostatnio czasu mi brakuje na czytanie blogów, ale w miarę możliwości zaglądam. Do Ciebie zajrzę na pewno :)

      Usuń
    2. Zapraszam serdecznie. Te wszystkie widoki byly dla mnie codziennoscia przez prawie 4 lata, dlatego lapie sie na tym, ze to takie niezwykle, bo niektorym osobom nawet nie jest dane pojechac na urlop, a ja mam tam swoje miejsce, rowniez w sercach rodziny...

      Usuń
    3. Najwyklejsze miejsca dają wiele radosci. Nie wazne gdzie sie jest. Wazny jest spokoj duszy. Wtedy jest sie szczesliwym wszedzie

      Usuń
  23. Piękna ta wiosna się zrobiła, szczególnie na bogu kogoś z zacięciem artystycznym :)

    OdpowiedzUsuń
  24. Piękny zachód. Zajrzałam tutaj ponieważ zachecił mnie adres bloga. Jestem teraz na takim etapie życia ze bardzo tego potrzebuje.jesli chcesz zobaczyc dla odmiany wschod slonca (w cesme w turcji) zapraszam do siebie. Mi natura daje ukojenie.i to bardzo

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za każdy pozostawiony komentarz :)